От брейк-данса до алтаря. Расскажем, как танцор стал священником

У вёсцы Задомлі служыць святар, чый жыццёвы шлях здольны здзівіць многіх.

Яшчэ два дзесяцігоддзі таму Аляксандр Ільючык вучыў дзяцей і дарослых брэйк-дансу, а сёння ён – настаяцель храма Раства Хрыстова.

Першым крокам на шляху служэння сталі курсы званара. Пазней Аляксандр стаў дапамагаць святару ў алтары. Пасля гэтага паступіў у духоўнае вучылішча, дадаткова атрымаў адукацыю педагога-псіхолага, а завяршыў навучанне ў Жыровіцкай духоўнай семінарыі.

У мясцовы храм настаяцель быў накіраваны два гады таму, пасля смерці папярэдняга святара. Сёння ён не толькі здзяйсняе богаслужэнні, але і імкнецца быць духоўнай падтрымкай для людзей.

– Быць святаром – гэта пастаянны подзвіг, аддача сябе людзям, – адзначае Аляксандр.

Па яго словах, галоўнае прызначэнне храма – дапамагаць чалавеку змагацца з грахом і знаходзіць шлях да духоўнага ачышчэння.

– Няма бязгрэшнага чалавека. У нейкай ступені ўсе мы носьбіты скажэння. Ідэальнага чалавека няма, акрамя Бога. А царква – духоўная лячэбніца, куды трэба прыйсці, каб ачысціцца і жыць у чысціні, – кажа суразмоўца.

Разважаючы пра веру, настаяцель храма адзначае:.

– Веруючы чалавек – той, хто шукае любові. Любоў – гэта найвышэйшы крытэрый хрысціянства. Яна можа закрыць вочы на многія хібы, – адзначае святар.

На думку айца Аляксандра, сапраўдная вера немагчыма без добрых учынкаў.

– Вера без спраў – мёртвая, – нагадвае ён словы Святога Пісання.

Сёння прыход налічвае каля 25 актыўных вернікаў. На жаль, храм сапраўды поўніцца людзьмі толькі на вялікія святы.

Калі служба заканчваецца, святар вяртаецца да сям’і – жонкі і дзяцей. У вольны час ён займаецца бегам, гуляе ў баскетбол і чытае рэлігійную літаратуру.

Сярод галоўных планаў настаяцеля – развіццё прыходу. Ён хоча зрабіць прыбудову, дзе размесцяцца класы для нядзельнай школы, актавая зала для сустрэч і мерапрыемстваў, а таксама марыць правесці ў будынак ваду, якой пакуль няма.

У служэнні Аляксандру дапамагаюць пяць памочнікаў у алтары. Аднак ён адзначае:

– Лішніх дапаможнікаў у храме не бывае.

Для настаяцеля храма Раства Хрыстова служэнне – не проста праца, а штодзённая дапамога людзям і шлях духоўнага служэння. І, магчыма, менавіта таму чалавек, які калісьці вучыў танцаваць, сёння дапамагае іншым шукаць дарогу да веры.